Hierapolisli Epiktetos

MS.55 yılında Hierapolis'te doğmuş olan Epiktetos, Denizli'de çekilen ‘Kölelikten Filozofluğa: Epiktetos’ adlı belgesel ile yaşama dönüyor. 


Belgeselin yapımcı ve yönetmeni Umut Hacıfevzioğlu: “Türkiye’de felsefe ve bu topraklarda yetişmiş filozoflar üzerine belgesel film çeken ilk ekibiz. Bugün çeşitli televizyon kanallarında gösterimde olan ‘Antik Çağ’da Tarsus ve Felsefe’ ile ‘Assos’ta Felsefe’ belgeselinden sonra şimdi de Denizli’de Hierapolisli Epiktetos’u belgeselleştiriyoruz. Başlattığımız bu çabayı yine felsefecilerin izini sürerek devam ettirmeyi amaçlıyoruz.”


Belgeselde Denizlili tiyatro sanatçısı Süleyman Zencir oynuyor, 2016 da yayına girecek.

basın:17 Kasım 2015



* UNESCO Türkiye Milli Komisyonu ve Türkiye Felsefe Kurumu tarafından "Anadolu'da Felsefeye Yolculuk" projesi; Filozofların yaşadığı yerlerde konuşulmasını amaçlayan projedir ve Pamukkale Üniversitesi Kasım 2012 de başlatılmıştır.


Epiktetos, filozof ve felsefenin, hekim ve hekimlik ile ayın görevi yaptığını belirterek şu örnekleri ileri sürmektedir: "Hekimlik, sürekli hastalığı olanlara hava değiştirmeyi salık verdiği gibi, felsefe de, bunun gibi kökleşmiş alışkanlıkları olanlara yer değiştirmelerini salık verir. Çünkü bu alışkanlıklarının kuruluşunu sağlayan hava onları güçlendirmekten başka bir şey yapmaz. Filozofun ekolü, hekimin eczanesi gibidir. Oraya zevk duymak için gidilmez, ama hayat kurtaran bir acıyı çekmek için gidilir."


EPiKTETOS'UN HAYATI, ESERLERi ve FELSEFi GÖRÜŞLERi
Epicteto's Life, His Works and Philosophical İdeas
Dr. Enver DEMiRPOLAT
Fırat Ü.İlahiyat Fakültesi
İslam Felsefesi Ana Bilim Dalı / pdf:





SB NOTU: 
"Yunan" stoacı filozof diyerek bir yere varılamaz. Yunanlı olduğu ne malum? Epaphroditos’a satılmış bir köleymiş, zaten adı da bu yüzden Epiktetos (köleler sahiplerinin adıyla anılırdı), ayrıca Bölge Roma hakimiyetindeydi, halkta %100 Grek değildi, Türk dahil her milletten insan yaşıyordu.

Tarsuslu Pavlos'un İsa'nın öğretisini yaymak için yaptığı gezilerin birinde Koloseliler'e (Denizli) mektup yazar "Bu yenilikte Grek ve Yahudi, sünnetli ve sünnetsiz, barbar, İskit, köle ve özgür ayrımı yoktur" der. Buradaki İskit Türk'tür. Yani bu topraklarda Grekçe konuşup yaşayan herkes Grek (Yunan) değildi, ki Yunan demek de yanlış! Neden mi? Türkleri tarihten koparmak için nasıl ki İskitlere Türk demiyorlarsa günümüzdeki "Yunan'ı ifade eden kelimeyi de kullanamazlar. Ayrıca "İon, İonia" bir coğrafi tanımlamaydı, etnik veya toplumu ifade etmiyordu. MÖ 14.yy Mısır yıllıklarında "İunia" olarak geçen bölgeye Persler "Yauna" demişti ki bizimkiler de bu kelimeyi "Yunan"a çevirmişti. Ancak Persler günümüz Yunanistan'a o dönemde "Yauna" demiyordu ki MÖ 14.yy'da Batı Anadolu'da "Grek" yoktu.

* 

"Kötü huylara ve ihtiraslara düşkün kimselerin ruhu hiç doymaz. Kararsız, akımlarına uyarak sürüklenip durur. Bunlar dost olamazlar." 

Epiktetos

*

"Bütün insanların benimsedikleri anlamlar vardır. Kavgalar, karışıklıklar, savaşlar nereden çıkıyor? Bu ortaklaşa anlamların özel olaylara uygulanmasından. Adalet ve iç temizliği şüphesiz her oluştan üstündür." 

Epiktetos

*Epictetus (AD 55 – 135) Stoic philosopher. Born a slave at Hierapolis-Phrygia (Pamukkale, Türkiye), and lived in Rome until his banishment, when he went to Nicopolis (north-western Greece) for the rest of his life. 

Tarihin Yanıltılması

Anadolu'nun kasıtlı olarak Hellenleştirilmesi

ANAKREON (ANACREON) - İSKİT TÜRK ŞAİR

Anakharsis İskit-Türk Filozof

Türklerin Gizli Tarihi

Sözleşmeli Çocuk - Verdingbub

Avrupa'nın "en demokratik ülkesi" kabul edilen İsviçre'de 

çocukların 1974'e kadar köle olarak kullanıldığı 

ve tecavüz dahil her türlü kötü muameleye tabi tutulduğu.....

Der Verdingbub

Yönetmen: Markus Imboden,2011

İZLE

fb sayfası

Heidi’nin ayakları neden çıplaktı?

SEVİM AKYÜREK / 10 ŞUB 2015

Verdingkinder… Bu kelimeyi, “Sözleşmeli Çocuk” diye çevirsek de Türkçeye, kapsadığı karanlık ve acı öyküyü bilmeden anlamını açıklayamayız. Bu yazıda onlardan “çıplak ayaklı çocuklar” olarak söz edeceğiz. Karlı dağlarla çevrili yemyeşil çimenlerin üzerinde, sardunyalarla süslü ahşap çiftlik evlerini gösteren kartpostal resimlerinden tanırız İsviçre’yi.

Alp’ler, peynir ve çikolatadan sonra İsviçre’nin simgelerinden biri sayılan Heidi’yi hatırlayın. Kırmızı yanaklı, basit elbiseli, hiç yorulmadan herkesin yardımına koşan bu kız çocuğu, hep çıplak ayaklarıyla geçer öykülerin içinden. Onun büyükbabası olarak izlediğimiz yaşlı çiftçiyle arkadaşı Peter’in ayakkabıları varken Heidi, keskin taşların üzerinde ve soğuk havalarda bile hep çıplak ayak koşar keçilerin peşinden.

Yaratıcısı Johanna Spyri, 53 yaşında yazdığı Heidi aracılığıyla, çıplak ayaklı çocuklar gerçeğinin üzerindeki toplumsal sır örtüsünün bir ucunu kaldırmıştır. Küçük kahramanı aracılığıyla, doğaya, insanlara, hayata Alpler’in öksüz kızının gözüyle bakarken, bütün Verdingkinder’lerin çocuk dünyalarına ve duygularına dikkat çekmeye çalışmıştır. Heidi, İsviçre’nin toplumsal tarihinde hatırlanmak istenmeyen bir gerçeğin simgesidir ve onun çıplak ayakları bugün çocuklara karşı işlenmiş bir suçun yarattığı utancın üzerinde koşuyor. Heidi çıplak ayaklıydı; çünkü çıplak ayaklar, erkek ya da kız bütün “köle çocukları” diğer çocuklardan ayıran keskin uçurumun simgesiydi.

İsviçre’nin karanlık yüzü

İsviçre’de 1789 yılında 14 yaşından küçük çocukların fabrikalarda çalışmaları yasaklandı. Ama çocuk sömürüsü için yeni bir kapı açıldı ve İsviçre, 18. yüzyılın sonundan 1960’lı yılların başına kadar çocuk emeği sömürüsünün örneğine az rastlanan bir biçiminin uygulama alanı oldu. Devlete borcu bulunan ya da boşanan çiftlerin, fakir ailelerin çocukları, yetimler, ailesi cezaevinde olan ya da kendisi suç işleyen çocuklar, devlet ve kilise vasıtasıyla, çalıştırılmak üzere başka ailelerin yanına yerleştirilirdi. Ancak 1974 yılında yasayla kaldırılan bu uygulamada, papazların önderliğinde ailelerden toplanan çocuklar çiftliklere kiralık olarak verilir veya şehirlerde kurulan çocuk pazarlarında, dört yaşındaki çocuklar bile, ev ve çiftlik işlerinde çalıştırılmak için satışa çıkarılırdı. Bu andan itibaren, çocukları arayan, sorunlarını dinleyen tecavüze uğradıklarında ya da işkence gördüklerinde sahip çıkan olmazdı. Çünkü toplumun gözünde onlar, suç işleyen, boşanan, fakir düşmüş ailelerinden “kurtarılmış” çocuklardı!

Böylece, ahırlarda hayvanlarla birlikte yaşayan, çoğu kez bir çuvaldan ibaret elbiseleri içinde hemen her zaman aç olan bu çocuklar, toplumsal hayatın olağan, sıradan bir parçası olarak kabul gördü. Bunun bir tür kölelik sistemi olduğu idrak edildikten sonra bile, uzun zamanlar boyunca İsviçre’nin konuşmaktan dahi kaçındığı bir tabu halinde üstü örtüldü.

Yüzleşme

Birkaç yıldır İsviçre toplumu bu gerçekle yüzleşmeye çağrılıyor. Çünkü köle çocuklardan bugün hayatta olanlar bu tarihsel utanca tanıklık ederek o dönemin hiç olmazsa vicdanlarda yargılanması yönünde güçlü bir kamuoyu baskısı oluşturdular.

Özellikle 1998 yılından itibaren Olten’da yaşayan birkaç tarihçi bir zamanlar tabu olarak adlandırılan bu gerçeğin konuşulmasını sağlamak üzere, yaşayan bütün Verdingkinder’lere ya da yakınlarına ulaşmak için çalışmalara başladı. Bu işe gönül verenlerden biri Tarihçi Marco Leuenberger. On yaşındayken babası kendisinin bir verdingkinder olduğunu açıklamış ve yaşadıklarını anlatmış. Bugün oğlu canla başla bu karanlık tarihin ortaya çıkarılması için emek harcıyor. Özellikle 2009 yılındaki Verdingkinder Reden adı verilen sergiyle ilk defa bilimsel çalışmalara, konferanslara, canlı tanıklıklardan oluşan açık oturumlara konu edilerek, sonra operaya ve ilk defa bir filme de uyarlanarak konu gündemde tutuluyor.

Konunun toplumda ilgi görmesi, ses getirmesi üzerine sergi 2016 yılına kadar uzatıldı. Bu etkinlikler sonucunda 11 Nisan 2013’ de devlet resmi olarak özür diledi. Verdingkinderler bir zamanlar çocukluklarının çalındığı bu yerde konuşarak tüm çiftliklerden hesap sorarcasına yaşadıklarını anlatıyorlar, İsviçre’ye ve dünyaya. Basel Üniversitesinden Veli Mäder açılışta şimdiye kadar yapılanların ses getirdiğini açıkladı. Toplumun konuya duyarlılığını arttırdığını, çok sayıda okulu ziyaret ettiğini ve şimdi bir adım öteye geçerek 30 Mart 2014 yılında parlamentonun önünde yapılan protesto gösterisinde verdingkinder ve yakınlarının maddi tazminat istemelerinin sevindirici olduğunu açıkladı.

Sanat ve edebiyatta köle çocuklar

Peki, bu dönemde hiç tepki gösteren yok muydu? Vardı kuşkusuz. Örneğin, bir Rus doktorun, bir çiftlikte yoğun tecavüzler sonucu ölen bir erkek çocuğu hakkında ilk defa bir resmi rapor yazması o dönem için sık rastlanılan bir durum değildi. Ama bu tutumundan dolayı dışlandı ve yazdıkları dikkate alınmadı. Aynı zamanda kadın örgütleri, partiler ve sendikalardan da tepkiler gelmişti. Örneğin kendisi de bir “verdingbub” olan yazar Carl Loosli “Susmuyorum” şiarı ile yazdığı kitaplarıyla mücadelede yerini almıştı. Carl Loosli, İsviçre’nin bir “Verdingbub” yazarı, sosyal eleştirmeni, filozofu, gazetecisi. Yaşadığı dönemde yazdıkları dikkate alınmayan, dışlanan bir yazar. Carl Loosli, “annemi hayatımda yalnızca beş kez görebildim, babamı ise hiç görmedim” diyerek başlar hayatını anlatmaya. 1877 yılında Bern şehrinde gayri meşru bir çocuk olarak doğdu. Sekiz yıl bir çiftlikte yaşadı. 11 yaşından sonraki yaşamı yetimhanelerde, cezaevlerinde ve tımarhanelerde geçti. Ülke ve toplum sorunları üzerine düşünen, mücadele eden bir yazardı. Yaşadığı dönemde konuşulması tabu olan “Verdingkindern” gerçeğini yazdı, İsviçre’nin faşizme ve mültecilere olan tavrını, sanat anlayışını eleştirdi, Yahudiler, kadın ve çocuk hakları gibi sorunlar için mücadele etti. Bu yüzden düşmanı da çok oldu.

devamı linkte:

Contract Kids - Switzerland

İngilizce Belgesel

Not: İsviçre'de kadınların seçme ve seçilme hakkını elde etmesi 7 Şubat 1971'de gerçekleşirken, İsviçre'ye bağlı Appenzell kantonunda ise 1990'ı bulmuştur.

"herkes, başkasını suçlamadan önce, kendi çöplüğüne bakacak"